ما در این شهر غریبیم و در این ملک فقیر

داد زدم :

نه!!!

      نه!!!!

                  نه!!!!!!

 یه آن فقط یه آن اون کتابایی که خوندی فراموش کن!!!

                    بدون پیش فرض!!!

                                              بی پیش داوری!!!

                     بی هیچ مزخرف دیگه ای گوش کن ببین چی میگم آخه!!!

ـــــ آقای ... درسته!!

                      من حرفای شما رو قبول دارم!!!!!

                                                 اما زندگی قشنگیای خودشم داره!!!

                 به اطرافت نگاه کن!!!

                               به ......

تو دلم میگم که تو دلش میخنده بهم!!!

      به قول شاهین:

                       (( تو دل میخندی به ما تویی که تو ناز و نعمتی

                                      آخه زندگی واسه ما یه چیز دیگه اس لعنتی!!!))

میگم آخه اون چیزایی رو که تو سرکلاس شنیدی

 یا تو کتابا خوندی

                     من سالها زندگی کردمشون!!!               

                                                با پوستم لمسشون کردم!!!

نفس کشیدم و هواش رفته تو ریه م!!!!

ولی تو فقط شنیدی!!!

                       گفتم: یه سوال ازت بپرسم؟

                          ــــ بپرس!

ــــ آتیش چیه؟

                        ــــ چی؟

ــــ آتیش!!

              آتیش چیه؟ هان؟

ــــ خب معلومه ترکیب اکسیژن با ماده سوختنی و  حرارت میشه آتیش!!!      

                           ـــــ نه دیوونه!!!!

                                        آتیش یه  رد سوختگی رو پوستمه!!!

                                                                                      ایناها!!!!!!!!!

 دوباره حرفای خودشو از سر گرفت!!!

              حوصله امو سر برده!!

 فک میکنه من پریشون 

                          یا افسرده م!!

                                                      یا احمق!!!

                                             یا دیوونه!!!

                                                           یا....

به حرفای خودش مطمئنه!!!خیلی!!

یاد حرف هگل افتادم که میگفت:

((خیلی پیش از آن که بدانی توهم دانستن به سراغت میاد!!))

                      اه!!خسته شدم!!

                                           هفته بعد دیگه اصلا نمیام!!!

                   به من چه!!!

                        منو باش که هر هفته میام که این طفلی رو به اشتباهاتش متوجه کنم!!!!

          که بهش بگم بابا جان این حقایقی که تو به صدقش ایمان داری

                            اینا فقط یه مشت اشتباهات سودمنده!!!!!!

                           به خرجش نمیره که نمیره!!!

                                                 تقصیر دلمه!!!

                                                            هی دلم براش میسوزه!!!

                             گفت: ببین همه دیگه میدونن...

گفتم :گور پدر همه!!!!

                       همین همه ان که به تو میگن روانشناس و به من میگن مراجع!!!

        همه می گفتند و می خندیدن!!

     شاد خوشحال!!!

ـ کارت بزنیم؟

                     ـ هفت خبیث؟

ـ تخته نرد کی پایه اس؟

                                  ـ چایی کی میخوره؟

ــــ اونا رو اونجا نذار!!دیگه !!

                                        اه!!

ــــ اون ماست موسیرا پول خوردها!!!!!

 ........

از شادیشون !!

                                  نه!!

از جای خالی شادی خودم که(هیچوقت!!) نبود....

 ((شادی خواهر دوقلوییم را میگوییم که مرده زاده شد!!

                                        و پدر در سطل آشغالای بیمارستان جایش گذاشت))

                               از غمی که هیچوقت بهش عادت نکردم!!!!

      از چیزایی که کیبوردم محرم نیست تا بهش بگم و.....

از....

          از.............

                  دلم گرفت!!!

دور از جمع

                          روی یه تپه

                                             بغل رودخونه

                                                     نشستم!!!

                 یه سیگار  کنج لبم.............

سلوک توی عوالم خودم ......................

ـــ چیزی نمیخوای پسرجان؟

                         جا خوردم!!!به خودم اومدم .......

                         (...........)بود

                                       از آخرین باری که دیدمش خیلی گذشته!!!!

 بی اعتنا بهش!!

            سیگارمو روشن کردم!!!!یه پک عمیق بهش زدم!!!

   گفتم:فک کردم دیگه مُردی پیره مرد؟

                    ـــ تو که میدونی من تنها کسی ام همیشه زنده اس!!!

                                          مرگ مال شما هاس!!!
             

                                                                  هنوزم که احمقی پسرک!!!!

                                                                                              هنوزم!!!!!!

بعد یه عمری بازی کردن باهات چیزی ازم بخواه!!

                     چی دوست داری؟

                               هان؟

                                          بخواه تا بهت بدم!!!!!

  آخرین پکمو به سیگارم زدم...

                                                 فیلترشو زیر پام چلوندم

                                    سرد و خشک تو چشاش.......

 گفتم:

                                دوس دارم خدا بشم

                                                           مادرتو  در بیارم!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

توی یکی از پستهای بعدی میخوام در باب قوانین اجتماع از نظر گاه سارتر بنویسم ....

که اصلا قوانین اجتماع((این بزرگ ظلم بشر در حق بشر)) چی هستن؟

چگونه سیطره جبر رو گسترش میدن؟

چطور اندیشه ی حقیر رو بهت تزریق میکنن!!؟

آیا این تمایزیه بین ما  و دنیای حیوانات ؟آیا این برتریه؟

چه ابله هایی مبتکر اینها بودند؟

چگونه پایبندی به این قوانین نکبت میاره؟

چرا کامو میگه من عصیان میکنم پس هستم!!!

.........

شما راجع به این قوانین چی فک میکنین؟حالشو داشتین یه نظری بذارین!!!

             مات......

-باختی پسرجان!!!!
((پیرمرد صاحب قمارخونه اینو گفت!!!!!!!!!!!))

                                 ((چون هیچی نداشتم اینبار رو نداشته هام بسته بودم))

باختم.

راستشو بخوای همیشه باختم!!!!

                          رو عمرم بستم و باختم!

رو فکرم بستم و باختم!!!

                                رو  آدمایی....

                                                       بستم و باختم!!!!

رو خدا بستم و باختم!!!

          رو خودم بستم و باختم!!!

.....بستم و باختم.

                             ........بستم و باختم!!!

.......بستم و باختم!!!

زندگیم شد زنجیره ای از باختنهای پی در پی بین تولد ومرگ

جالبه که ذره ای از  شهوت این پیرمردن به بردن کم نشد!!!

با لحن نرم و تحقیرآمیز گفت:

-کجایی پسرجان!!!

باختی!!

پیر مرد تمام نداشته هامو از روی میز جمع کرد و برد!!!!

-بچینم؟

یکی از روزهای هفته ی پیش بود که با ویل دورانت و ویلهلم فردریش بزرگ (نیچه)نشسته بودیم و چای نوش جان میکردیم بیچاره ها همیشه آویزون منن گو اینکه من خودمم آویزون بابامم!!!

ویل گفت:بنظرت آدم هزاره سوم به کمال رسیده؟

گفتم :ببین فلانی به نظر من به کمال نرسیده که هیچ!!!! حتی یک موجود ماقبل تاریخیه!!به صرف اینکه یه سری مبدا برا زمانشون گذاشتن (مث تولد یه دوست عزیزی یا هجرت یه دوست عزیزتری)شدن هزاره سومی!!!!توی بطن اجتماع که بری میبینی هنوزم مسائلشونو غریزه داره حل فصل میکنه واکنشاشون به محرکات شتاب زده و سطحیه!!بصیرت ندارن نتایج پشت تصمیماتشون رو ببینن!!!سیر تحول کژدار و مریضشون همیشه با یه سعی و خطا داره پیش میره!!!بعیده این کمال یه موجود هوشمند باشه!!!

ویل یه چیزایی گفت راجع به عدم هماهنگی جز و کل و یه چیزایی راجع به فیزیولوژی مغز که نشون میداد چطوری وقتی از مغز کار میکشی اون پیشرفت میکنه و پیشرفته تر میشه. کلا فهمیدم که موافقه اما از یه منظر دیگه به قضایا نگاه میکنه!!

گفتم : اگه روند به کمال رسیدن انسانو یک خط در نظر بگیری که نقطه ی (وحشیگری) رو به نقطه ی (کمال و تمدن) متصل میکنه این انسان عصر حاضری که من میبینم به وحشیگری خیلی بیشتر نزدیکه تا به کمال!!!

گفت: چرا؟ نکنه چون پایبندیش به اخلاقیات کمتر شده و تعبد گریزه اینو میگی!!

گفتم: نه بابا!! چیزی که برام اصلا مهم نیس اخلاقیات مزخرفه دست و پا گیره!!این چیزا برا کانت خیلی جذابه!! من معیارم برای به کمال رسیدن اینه که چقدر از مسائلو با اندیشیدن حل میکنن و فلسفه ی چقد از کاراشونو میدونن و براش دلیل دارن!!اصلا نگا کن به اطرافت ببین چقد از آدما تکرارین بین چقد از ما مقلد های احمقیم  که از خودمون هیچی نداریم!!ببین چقد توان  نقد کردنمون کم!!!

فردریش که تا الان به استکان چای خیره شده بود و داشت با سیبیل گنده و پر پشتش ور میرفت یهو گفت:آدم اگه حواس و مدرکات و غریزه اش بتونه نیازهاشو بر طرف   و خواسته هاشو برآورده کنه دیگه نیازی نداره به اندیشیدن!! و اینجوری کم کم دیگه خود آگاهیشو از دست میده!!!!مثلا دیدی که یه آرایشگر وقتی دفعات اول کارشه چه جوری حواسش به مو ها و صورت هست اما وقتی که پر تجربه و حرفه ای شد این کار رو انجام میده ولی حواسش دیگه اونقدها به مو و صورت  نیس شاید اصلا فکرش یه جای دیگه اس!!! مغز این توانایی ها رو یاد میگره و غریزیش میکنه و غریزه خودش کارارو انجام میده!!!ما توی کودکی حواسمون به خیلی چیزا هست و سوالای عمیق وساده ای میپرسیم اما بعدها زندگی برامون غریزی میشه!! و انگار منگ و خواب آلود داریم زندگی میکنیم!!!

 (مثال آرایشگر رو که زد یاد این بدبخت بیچاره ی خودشیفته ی مفلوک افتادم که شب و روز مث خر داره کار میکنه)

در آخر هرسه به این نتیجه رسیدیم که اگه میخای زندگیت به چرت نگذره اگه میخوای خودت باشی !!همیشه باید خواسته ها و سوالاتی داشته باشی که غریزه و روال طبیعی زندگی بهت نمیتونه بده!!اونوقت از مغزت اونقد کار میکشی که مجبور میشه بارانی از ایده برای رسیدن به خواسته هات در اختیارت بذاره و بعد اگه جرات زندگی کردن داشته باشی(که مرحوم پدر بزرگ ما میگفت پسرجان اگه جرات زندگی کردن نداری خودت رگ خودتو بزن) اون ایده هارو میاری توی زندگیت و  احتمالا به اون خواسته ها میرسی!!حالا  دیگه ذهنت یک سطح بالاتر اومده اما نباید دوباره متوقف شه پس باز دوباره مسائل جدید و خواسته های جدید!!!! میدونی شایدم به خواسته هات نرسی و توی این قمار همه چیو ببازی ولی بنظر من حتی باختنم به لذت قمار کردنه می ارزه!!!تحمل حد به  خوردن شرابه می ارزه!!!به قول حافظ که میگفت: از بند و زنجیرش چه غم آنکس که عیاری کند!!!!!!  

دیروز پریروزا به سرم زد برم سر خاک مرحوم پدربزرگم!!!یه پسر خاله ی خل وضع ام دارم که به اصرار مادر بزرگ با خودم بردمش.طفلی بچه شوت شوته!!!خدا به خالم ببخشتش!!!راه کمی دراز بود و بعد چهل دقیقه پیاده روی به قبرستان رسیدیم!!!بعد از شستن سنگ قبر و نثار یه مشت ترکیب کلمات و جملات عربی به روح پر فتوح حضرت اوشون! منظره جالبی نظرمو جلب کرد!! چندین درخت ستبر و تنومند سنگ قبر های قدیمی اطرافشونو شکسته بودند!!طوری که ترکهای درشت روی سنگها تو چش میزد!!و یه جمع تقریبا سیاهپوش که برا فاتحه و خیرات و....اومده بودند  حالا دیگه داشتن از همون درختها میوه میچیدن!!!از درختهایی که ریشه به فرق اجساد عزیزاشون داشت!!!و با همون ریشه های تارمانند مثل زالوهای چرک تنبل حریص از بدنهای پوسیده ی مرده هاشون غذا میمکیدن!!!نمی دونستم در برابر  این استحاله ی مردار نجس متعفن که همه حتی از دستن زدن بهش حذر میکنن به میوه ی شکیلی که با ولع و حرص می خورن چه واکنشی نشون بدم.ملکولهای اون میوه ها شاید یه روز جزیی از بدن همون آدمهایی بود که زیر خاک مرطوب وسیمان سنگ خوابیدن. نفس این کار بنظرم  یه جور لاشه خواری پنهان پلشت اومد!!!سمفونی که مث استفراغی وقیح وقبیح وچندش آوره!!!انگار زمین مث یه کولی آشغالخور دوره گرد هرچه از مردار خورده بود به شکل میوه قی میکرد!!!!

    داشتم فکر میکردم  دیر نیست اون روزایی که منم توی قبرستانهای سرد ساکت مزخرف متروک مدفون شم و احمقی که که از همه جا مونده و هیچ شغلی نداره جز قرآن خون بیاد و سرخاکم قرآن بخونه!!!و این  زالوهای چوبی ضایع بدنمو بمکن و به شکل میوه بالا بیارن!!!!!ای که حالم بهم میخوره از سیکل سخیف حیات!!!!

از کرامات حضرت ما اینه که غالباً تو غم غریبی غوطه وریم و در بحر غصه ها غور میکنیم!! دیروز پریروزا خسته(این واژه ی خسته اصطلاحیه نه چندان رایج به معنای بسیار بسیار زیاد) شاکی شدیم  و روی به حق تعالی عرضه داشتیم که ای شاه:

اگر هفت دولت به شاهی توراست   چرا رنج وسختی همه بهر ماست؟

چرا آخه این فلک همیشه فقط در قصد آزار مابوده؟هان!!! اونم من!!که به قول باباطاهر

مو که چون اشتری قانع به خارم     خوراکم خار و خرواری به بارم!!! 

زندگی ما دیگه شده یه قالی ۷۰۰شانه بس که این روزگار که شما آفریدین گره انداخته توش.... 

و از اونجایی که حضرت ما حقوق بشر رو از اوجب واجبات میدونه(اینکه حقوق خدایانه تازه) و حق بیانم به طرف مقابل میده و از دگماتیسم هم دل خوشی نداره و قایل به نوعی  پلورالیسم پراگماتیستیکه.گفتیم بار الها شما هم جوابتونو به زبان این مردک حافظ شیرازی(که نفهمیدم بالاخره عارفه یا یا لاابلی و شرابخوار البته میدونی بعضیا میگن جوونیاش شرابخوار و این سیستما بوده بعد آخر عمری زده فاز عرفان. کار نداریم خلاصه) جاری کنین تا بدونیم چرا این چرخ کژمدار با ما چنین شده!!!.تفالی زدیم به دیوان خواجه شمس الدین این بیت اومد:

گفتم گره نگشوده ام زان طره تا من بوده ام

                                  گفتا منش فرموده ام تا با تو طراری کند!!!

بعله  اینجوریاس!!جاتون خالی بد گذاشت توی کاسه ی ما میخواستم برم بشینم های های گریه کنم!!!از هر چه فک کنی بخت ما سیاه تر است.دوباره که  به خودم اومدم دیدم که باز توی غم غریبی غوطه ورم،درست که نگاه میکنم میبینم به غم چنان دچارم که غم دچار من است!!!    

دوستی میگفت اصیل ترین اصول فلسفی آنهایی هستند که از میان زباله های زندگی و خصوصا از خیابان برخاسته اند!!!اصولی که به بازیافت زباله ها منتهی می شوند.